Pita Kim nodigt verschillende kunstenaars — zowel lokaal als van elders — uit voor een groepstentoonstelling getiteld The Living Wall of Brokenness. Samen reflecteert de groep, via uiteenlopende media zoals licht, audio, kledingstukken, tapijten en performances, op de ruimtelijke en sociale veranderingen die Bospolder‑Tussendijken doormaakt. Met gevonden materialen, geluiden en beelden uit de buurt wordt BoTu een inherent onderdeel van het narratief van de presentatie. Deze multi-sensorische installatie beweegt voorbij passieve observatie en ontwikkelt zich tot een actieve praktijk van zorg, herstel en onderhoud: een uitnodiging om de gebroken fragmenten van onze gedeelde omgeving — en van onszelf — te bewonen en te helen.
PK: In een snel veranderend stedelijk landschap is het slopen en herbouwen van een woning meer dan een architectonisch proces van het neerhalen van muren. Wanneer een kamer instort, worden ook de persoonlijke verhalen, emotionele lagen en fysieke sporen van vermoeidheid die zij ooit in zich droeg, verbrijzeld en uitgewist. Achter de gladde, naadloze façade van gentrificatie en stedelijke herontwikkeling wordt “verval” of “ontwrichting” vaak behandeld als een gebrek dat verborgen moet worden, of als een bijproduct dat zo snel mogelijk moet worden opgeruimd.
Op de grens tussen afbraak en wederopbouw stelt Brokenness voor om stil te staan bij scheuren, breuken en verstilde fragmenten, in plaats van de gepolijste perfectie zomaar te aanvaarden. Het structurele raamwerk, een systeem van verticale en horizontale stangen die aan het plafondraster zijn opgehangen of langs de muren zijn gemonteerd, doorkruist de ruimte met een minimale, heldere aanwezigheid. Binnen gestandaardiseerde overspanningen roepen deze structurele elementen de blootgelegde skeletconstructies van een sloopplaats op en vormen zij een grensvlak waar privéherinneringen botsen met de publieke blik.
De deelnemende kunstenaars verweven, verbinden en bevestigen hun uiteenlopende media binnen deze gedeelde intervallen, en bouwen gezamenlijk aan een nieuwe Living Wall. Terwijl onvolmaakte fragmenten elkaars leegtes opvullen om opnieuw overeind te kunnen staan, wordt ontwrichting niet langer gezien als een bewijs van mislukking, maar als het meest eerlijke fundament voor het opbouwen van nieuwe vormen van solidariteit.
Door aandachtig te luisteren naar wat is afgedankt en vervreemd geraakt, overstijgt deze multisensorische bijeenkomst louter observatie en wordt zij een actieve praktijk van Care, Repair and Maintenance (zorg, herstel en onderhoud): een uitnodiging om de gebroken fragmenten van onze gedeelde omgeving en van onszelf te bewonen, te verzorgen en te helen.
EN:
Pita Kim invites several artists — based locally as well as elsewhere — to participate in a group show titled The Living Wall of Brokenness. Collectively, the group reflects on the spatial and social changes Bospolder-Tussendijken is experiencing through ongoing demolition, reconstruction and urban redevelopment, using various media: light, audio, garments, carpets and performances. Using found materials, sounds and visual traces gathered from around the neighbourhood, BoTu becomes an inherent actor in the narrative of the display.
PK: In a rapidly changing urban landscape, demolishing and rebuilding a home is more than an architectural process of tearing down walls. When a room collapses, the personal narratives, emotional textures, and physical fatigue it once held are fractured and erased alongside it. Behind the smooth, seamless facade of gentrification and urban redevelopment, “breakdown” is often treated as a flaw to be hidden or a byproduct to be quickly cleared away.
Standing at the threshold of demolition and reconstruction, Brokenness proposes to linger in the spaces of cracks and muted fragments, rather than accepting polished perfection. The structural framework-a system of vertical and horizontal poles suspended from the overhead ceiling grid or mounted along the walls-traverses the space with minimal clarity. Set within standardized spans, these structural elements evoke exposed frames of a demolition site, serving as a boundary where private memory collides with public gaze.
Participating artists interlock, weave, and mount their distinct mediums within these shared intervals, collectively constructing a new Living Wall. As imperfect fragments fill one another’s voids to stand upright again, breakdown ceases to be a record of failure and becomes the most honest foundation for building new solidarity. Listening closely to the discarded and alienated, this multi-sensory gathering moves beyond passive observation into an active practice of Care, Repair, and Maintenance:an invitation to inhabit and heal the broken fragments of our shared environment and ourselves.
